Jako ciekawostka porównanie trzech pierwszych tekstów, pod koniec - innej końcówki z pieśni opartej na tej sekwencji, oraz innego tłumaczenia i jeszcze innego sekwencji:
1. Lauda, Sion, Salvatorem, Lauda ducem et pastorem
In hymnis et canticis.
Chwal, Syonie, Zbawiciela, * Pasterza, prowadziciela, *
Rytmami i pieniami;
Chwal Syjonie Zbawiciela, Chwal hymnami wśród wesela
Wodza i Pasterza rzesz!
Chwal wierna gromado Pana, Chwal Pasterza i Hetmana
Nabożnemi piosnkami.
Zbawiciela chwal, Syjonie, W hymów i kantyków tonie,
Wodza i pasterza.
Quantum poses, tantum aude: Quia major omni laude
Nec laudare sufficis.
Ile zdołasz, wielbij śmiały, * Bo większy nad wsze pochwały, *
Nie wystarczysz chwałami.
Ile zdołasz sław Go śmiało, Bo przewyższa wszystko chwałą,
Co wyśpiewać pieśnią chcesz!
Wymyślaj, co może głowa, Większy On, niż wszystkie słowa,
Nie zrównasz Go chwałami.
Z całej duszy chwal Go śmiało, Gdyż przewyższa wszystko chwałą
I co pieśń zamierza.
2. Laudis thema specialis, Panis vivus et vitalis
Hodie proponitur;
Chwały pochop osobliwy: * Chleb żywiący i sam żywy *
Dzisiaj jest do wsławienia,
Chwały przedmiot nad podziwy, Chleb żyjących, pokarm żywy,
Dzisiaj się przedkłada nam.
Przystęp do chwalenia nowy, Żywy chleb i żywotowy
Dzisiaj nam jest podany.
Przedmiot chwały dziś przedziwny, Chleb żyjący i pożywny
Będzie opiewany,
Quem in sacrae mensa coenae Turbae fratrum duodenae
Datum non ambigitur.
Który przy świętéj wieczerze * Za pokarm dwunastu bierze *
Uczniów bez powątpienia.,
Za wieczerzy świętym stołem Pan go łamiąc z braćmi społem,
Iście dał Dwunastu sam.
Który przy Pańskiéj wieczerzy, Co Kościół statecznie wierzy,
Dwunastom uczniom dany.
Co przy świętej uczty stole Był w dwunastu uczniów kole
Najprawdziwiej dany.
3. Sit laus plena, sit sonora, Sit iucunda, sit decora
Mentis iubilatio.
Bądź zupełna, czci, bądź brzmiąca, * Bądź rozkoszna, bądź zdobiąca,
* Myśli uweselenie;
Z pełnej piersi niech brzmią pienia, Wdzięcznym hołdem uwielbienia
Sławmy gromko Króla chwał!
Niechaj głośno, niechaj zgodnie, Niech wesoło więc i godnie
Wdzięczna Mu dusza śpiewa,
Niech pieśń jasna i donośna, Pełna wdzięku i radosna
Cieszy nas po społu,
Dies enim solemnis agitur, In qua mensae prima recolitur
Huius institutio.
Bo dzisiaj dzień uroczysty, * W który bierze ten stół czysty *
Pierwsze ustanowienie.
Uroczysty dzień się święci, Co przekazać ma pamięci,
Jak się stół ten prawem stał.
Gdy w roku dzień przyszedł święty, W którym ten bankiet zaczęty
Pamiątkę swoję miewa.
Gdyż obchodzim dzień świąteczny, By w pamięci ważyć wieczny
Prawzór tego stołu.
4. In hac mensa novi Regis Novum Pascha novae legis
Phase vetus terminat.
Na ten stół nowy Król stawa, * Nowa Pascha, nowe prawa, *
Obrząd dawny skończony;
W uczcie tej nowego pana, Pascha nowym prawem dana
Fazy dawne kończy już.
Za stołem Króla nowego Wielkanoc prawa świeżego
Staréj kres zamierzyła.
Ucztą tą Król nowy dawa Nowej Paschy nowe prawa
I dawna ustała.
Vetustatem novitas, Umbram fugat veritas,
Noctem lux eliminat.
Przed nowością dawność znika, * Cień się przed prawdą umyka! *
Mrok światłem rozpędzony.
Przeszłość stara - nowa era, Cień rozprasza prawda szczera,
Pierzcha noc przed blaskiem zórz.
Nowa sprawa dawną psuje, Prawda cienie precz foruje
Noc światłu ustąpiła.
Przed nowością przeszłość znika, Cień od prawdy precz umyka,
Światłość noc wygnała.
5. Quod in coena Christus gessit, Faciendum hoc expressit
In sui memoriam
Co w wieczerzy Chrystus sprawił, * To czynić rozkaz zostawił *
Nam dla Swojéj pamięci;
Co uczynił przy wieczerzy, Chrystus wskazał, że należy
Spełniać dla pamięci nań.
Co w wieczerzą Pan sprawował, Toż nam każąc zostawował
Pamiątką i swą wiarą.
Co Pan czynił przy wieczerzy, Rzekł, że czynić nam należy
Dla Jego wspomnienia.
Docti sacris institutis, Panem, vinum in salutis
Consecramus hostiam.
Wiedząc święte ustawienie, * Chleb i wino na zbawienie
* W Hostyi nam się święci.
Pouczeni tą ustawą, Chleb i wino na bezkrwawą
Odkupienia święcim dań.
A my z Boskiego ćwiczenia, Z chleba i wina zbawienia
Wystawiamy ofiarę.
Pouczani tą godziną, Przemieniamy chleb i wino
W ofiarę zbawienia.
6. Dogma datur Christianis, Quod in carnem transit panis
Et vinum in sanguinem.
U Chrześcian ta nauka: * Iż się w Ciało chleba sztuka, *
Wino zaś w Krew przemienia;
Dogmat dan jest do wierzenia, Że się w Ciało chleb przemienia,
Wino zaś w Najświętszą Krew.
Katoliku, wierzaj cało, Iże chleb prawdziwie w Ciało
Wino się w krew przemienia.
Jest pewności naszej skała, Że się chleb przemienia w Ciało,
Wino Krwią się staje,
Quod non capis, quod non vides, Animosa firmat fides
Praeter rerum ordinem.
Coć pojąć, widzieć z trudnością, * To stwierdzasz wiary żywością, *
Wbrew prawom przyrodzenia.
Gdzie zmysł darmo dojść się stara, Serca żywa krzepi wiara
Porządkowi rzeczy wbrew.
Czego głową nie dochodzisz, Ni okiem, wiarą ugodzisz;
Nie patrz w tém przyrodzenia.
Chociaż myśl i wzrok nie pojmie, Wiara naszych dusz rękojmią,
Wbrew jawie nam daje.
7. Sub diversis speciebus, Signis tantum, et non rebus,
Latent res eximiae:
Pod różnemi postaciami, * Znaki tylko, nie rzeczami, *
Wybór rzeczy tajony;
Pod odmiennych szat figurą, W znakach różnych, nie naturą,
Kryje się tajemnic dziw.
Pod różnemi osobami, Nie rzeczą, ale znakami,
Dziwna zakryta sprawa.
Pod różnymi postaciami, Zewnętrznymi pozorami,
Skryty cud ogromny.
Caro cibus, sanguis potus; Manet tamen Christus totus
Sub utraque specie.
Ciało karmi, Krew napawa, * Cały Chrystus w nich zostawa, *
W dwóch postaciach złączony.
Ciało strawą, Krew napojem, Cały jednak z Bóstwem swoim
W obu znakach Chrystus żyw.
Ze Krwi napój, pokarm z Ciała Obojga osoba dała,
Lecz Chrystus cal zostawa.
Ciało strawą, Krew napojem, Lecz Pan cały z bóstwem swoim,
W obu jest przytomny.
8. A sumente non concisus, Non confractus, non divisus
Integer accipitur.
Od biorących nieskrajany, * Nie zdwojony, nie złamany, *
W całości pożywany;
Przez biorących nie łamany, Nie pokruszon, bez odmiany,
Cały jest w tej uczcie bran.
Którego gdy kto przyjmuje, Nie kąsa, nie przełamuje,
Ale bierze całego.
Przez biorących nie kruszony, Nie łamany, nie dzielony,
Cały w nich się mieści.
Sumit unus, sumunt mille; Quantum isti, tantum ille:
Nec sumptus consumitur.
Czy jeden, czy tysiąc bierze, * Ów i tamci w jednéj mierze, *
A rozchód nie przebrany.
Bierze jeden, tysiąc bierze, Ten, jak tamci, w równej mierze,
Wzięty zaś nie ginie Pan.
Bierze jeden, biorą więcéj, Co ten, toż kilka tysięcy,
A nie strawią wziętego.
Bierze jeden, tysiąc bierze, Ten i ów w jednakiej mierze,
Nic nie ginie z treści.
9. Sumunt boni, sumunt mali: Sorte tamen inaequali,
Vitae vel interitus.
Biorą dobrzy, ladajacy, * W szczęściu przecie są dwojacy *
Życia lub potępienia;
Biorą dobrzy i grzesznicy, Lecz się losów przyjrz różnicy:
Życie tu, zagłada tam.
Dobrzy Go i źli przyjmują, Chociaż różny skutek czują,
Śmierci albo zbawienia.
Biorą dobrzy i grzeszniki, Lecz nierówne są wyniki,
Życie lub zagłada.
Mors est malis, vita bonis: Vide, paris sumptionis
Quam sit dispar exitus.
Śmiercią jest złym, dobrym życiem; * Uważ, choć równém
zażyciem, * Jak są różne skończenia.
Złym śmierć niesie, dobrym życie: Patrz, jak w skutkach rozmaicie
Czyn ujawnia się ten sam.
Złym śmierć, a dobrym zbawienie, Patrz, jak niejedno skończenie
Jednego uraczenia.
Dla złych śmierć, dla dobrych życie; Choć jednakie jest spożycie,
Jak różny los pada.
10. Fracto demum Sacramento, Ne vacilles, sed memento,
Tantam esse sub fragmento, Quantum toto tegitur.
Więc w złamanym Sakramencie * Niewątpliwe bierz pojęcie, *
Iż tyle w cząsteczce bywa, * Ile cały ukrywa;
A w złamanym Sakramencie, * Każda cząstka - (wierz to święcie)
Wszystko w sobie zawiera. -
Kiedy łamie się osłona, Niech cię wiary głos przekona
że to kryje okruszyna, Cząstka co i całość wprzód.
O złamanéj zaś osobie Nie wątp', ale pomnij sobie,
Że tak wielki jest w odrobie, Jaki jest stan całego.
Hostii świętej okruszyna Niech ci wiernie przypomina,
Że to samo odrobina, Co całość ukrywa.
Nulla rei fit scissura, Signi tantum fit fractura,
Qua nec status nec statura Signati minuitur.
Nie ma rzecz złamania szlaku, * Gdyż się tylko dzieje w znaku, *
Przez co w istności postaci * Znaczony nic nie traci.
Znak się łamie; a w postacie * Oznaczony nic nie traci
Ni istocie ubiera.
Rzecz się sama nie rozrywa: Znaku łamią się ogniwa,
Przez co stan i postać żywa Znaczonego nie zna szkód.
Rzecz się sama nie rozrywa, Jedno znak złamany bywa,
Czém się wzrost nie umniejszywa Chrystusa przytomnego.
Nic nie dzieli się w przedmiocie, Tylko znak się kruszy w krocie,
Lecz nie w stanie i istocie Pana nie ubywa.
11. Ecce panis Angelorum, Factus cibus viatorum,
Vere panis filiorum, Non mittendus canibus.
Oto chleb Anielski żywy! * Podróżnym pokarm prawdziwy, *
Chleb synom na pokarm dany, * Nie ma być psom miotany;
Otóż chléb Anielski żywy! * Podróżnych pokarm prawdziwy,
Wiernym od Boga dany,
Karmi nim Bóg swoje syny, * Co są bez śmiertelnéj winy;
Psom dawać zakazany.
Oto chleb Aniołów błogi, Dan wędrowcom pośród drogi,
Synów chleb prawdziwy mnogi, rzucać go nie można psom.
Oto pokarmem pątników Chleb niebieskich domowników,
Chleb synów, nie niewolników, Psom go rzucać nie trzeba.
Oto boski chleb aniołów, Dla pielgrzymów wśród padołów,
Dla synowskich jeno stołów; Psom nie rzucać chleba.
In figuris praesignatur, Cum Isaac immolatur;
Agnus Paschae deputatur, Datur manna patribus.
W obrazach dawniéj wytknięty, * Gdy Izaak miał być rżnięty, *
Baranka jeść kazano, * Mannę ojcom zsyłano.
W obrazach dawniéj wytknięty, * Gdy Izaak miał być ścięty,
Za rozkazem Jechowy:
Gdy Baranka jeść kazano, I Mannę Ojcom zsyłano,
Z nieba pokarm gotowy.
Figur głoszą go osłony: Izaak na stos wiedziony,
Jagniąt Paschy krwawe zgony, Manna ojcom dana w dom.
Figurami przeznaczony, Gdy Izak ofiarowany,
Baranek był pożywany, Manna padała z nieba.
Stare mieści go przymierze: Izaak dany w ofierze,
Jagnię na paschy wieczerzę, Manna ojcom z nieba.
12. Bone Pastor, panis vere, Jesu, nostri miserere,
Tu nos pasce, nos tuere, Tu nos bona fac videre,
In terra viventium.
Cny Pasterzu, Chlebie prawy, * Jezusie bądź nam łaskawy! *
Ty nas paś, Ty nas miéj w pieczy, * Ty nas domieść w saméj rzeczy *
Dóbr w królestwie żyjących!
Dobry Pasterzu, prawdziwy * Chlebie, Jezu miłościwy;
Wysłuchaj nas żebrzących,
Ty nas paś, Ty nas miéj w pieczy, Ty nas domieść w saméj rzeczy,
Dóbr w królestwie żyjących.
Dusz pasterzu, prawy Chlebie, Dobry Jezu, prosim Ciebie,
Ty nas paś i broń w potrzebie, Ty nam dobra okaż w niebie,
Kędy jest żyjących raj.
Cny pasterzu, chlebie żywy, Broń nas, daj nam byt szczęśliwy,
Jezu! bądź nam miłościwy, Karm nas, Ojcze dobrotliwy,
W onéj ziemi żyjących.
O pasterzu, chlebie żywy, Jezu, bądź nam litościwy,
Nakarm nas i nie gub mściwy, Daj nam ujrzeć błogie dziwy
W żyjących krainie.
Tu, qui cuncta scis et vales, Qui nos pascis hic mortales,
Tuos ibi commensales, Cohaeredes et sodales,
Fac sanctorum civium. Amen
Któryś jest wszystko mogący, * Tu nas śmiertelnych żywiący, *
Tu nas u Twojego stołu * Współdziedzicami pospołu *
Spraw w niebie królujących! * Amen.
Któryś jest wszystko mogący, * Tu nas śmiertelny żywiący,
Posil pielgrzymujących:
Tam nas u Twojego stołu: * Współdziedzicami pospołu,
Spraw w niebie królujących.
Moc Twa, Panie, wszystko zdoła: Ty nas karmisz z Twego stoła,
Tam gdzie uczta trwa wesoła, W gronie niebian nasze czoła
Na Twe łono skłonić daj. Amen.
Wszystko możesz, znasz grzeszników A wzdy karmisz nas nędzników
Uczciwie, swych stołowników, Dziedziców i uczestników
Na wieki królujących. Amen.
Znawco naszych dusz tajników, Co nas żywisz, śmiertelników,
Uczyń nas współbiesiadników, Współdziedziców i wspólników
W wybranych rodzinie. Amen.
