Autor Wątek: O święty Jezu cóżeś Ty przewinił [nuty]  (Przeczytany 2820 razy)

Mira

  • Gość
O święty Jezu cóżeś Ty przewinił [nuty]
« dnia: 14-07-2007, 15:48:28 »
O święty Jezu! Cóżeś Ty przewinił?
Cóżeś przed światem niezbornym uczynił?
Że dekret na Cię wydał tak straszliwy,
Lud niecnotliwy!

Ostre katują święte ciało bicze,
Niezborne ręce sinieją oblicze,
A krwią niewinną, cierniowa korona, -
Wszystka zbroczona.

Śmiechem nieludzkim zewsząd naigrawany,
Octem i żółcią gorzką napawany;
A na ostatek Pan tak znamienity
Na krzyż przybity.

Cóż Cię przywiodło do takowej męki,
Nad sobą, Jezu, doznać ludzkiej ręki?
Grzechy, o grzechy nasze są jedyną
Panie przyczyną.

Dziwuj się temu pobożny człowiecze:
Grzechów swych ciężar Pan na sobie wlecze.
Pan sprawiedliwy, za niezborne sługi
Wypłaca długi.

On do okrutnej śmierci prowadzony,
W żadnym nie będąc grzechu doświadczony,
A człowiek który, w ciężkich grzechach leżał,
Mąk tych ubieżał.

Od nożnej stopy aż do wierzchu głowy,
Z zarazy grzechów człowiek nie był zdrowy,
Za co miał dekret nad sobą rzetelny,
Ogień piekielny.

Ale o wielka miłości bez miary!
Która Cię do tej , mój Jezu, ofiary,
Za nas bezbożne prowadziła ludzie,
W nieznośnym trudzie.

O Królu wielki, Królu znamienity!
Który tak będzie język wyśmienity,
Aby tę miłość, którąś nam objawił
Dosyć wysławił!

Człowieczy rozum ogarnąć nie może,
Jak wielka miłość Twoja, wielki Boże!
I tego żaden, kto się kolwiek rodzi,
Z nas nie nagrodzi.

Ale wiem, że Cię tem człowiek ubłaga,
Kiedy Cię wielbić z Świętymi pomaga,
I od niezbożnej rzuciwszy się zgraje,
Grzeszyć przestaje.

I to nie z własnej uczyni kto siły,
Przeto prosimy, o Panie nasz miły!
Niech serce nasze, które więc zabłądzi
Duch święty rządzi.

Tak ja, gdy Twoją sam miłość rozważę,
Wszystkiemu zaraz światowi pokażę,
Żem miejsce obrał w Twojej krwawej ranie,
Najsłodszy Panie!

Już nie pociągnie zły świat mię za sobą.
Tyś najśliczniejszą, Panie mój, ozdobą,
Którego gdy ja mam w swojej pamięci
Nic mię nie smęci.

Choć największego doznam utrapienia,
Gdy tylko Panie! dla Twego Imienia;
Nic nie dbam, nawet śmierci się nie boję,
Przez miłość Twoję.

Wiem, że to wszystko podłe bardzo dary,
Ale z prawdziwej gdy pochodzą wiary,
Nadgrodzisz Panie! łaską Twoją świętą,
Pracę podjętą.

Tam, Jezu drogi! gdy niskim ukłonem
Wszyscy przed Twoim ludzie padną tronem,
Weźmiesz pod Swoją wieczną mię obronę
I dasz koronę.

A ja złożywszy wszystką z siebie trwogę,
Z Świętymi śpiewać Anioły pomogę:
Chwała bądź wieczna, o Panie nad pany!
Za Twoje rany.

Za: Kancyonał Katolicki

« Ostatnia zmiana: 24-02-2010, 10:01:54 wysłana przez knrdsk1 »

knrdsk1

  • Główny Moderator
  • Przodownik pracy
  • *****
  • Wiadomości: 2573
    • Zobacz profil
    • SŚT
    • Email