Autor Wątek: Wiktoria, św.: Stolico pierwszych książąt [mel.]  (Przeczytany 1108 razy)

kuba8.08

  • Czeladnik
  • *
  • Wiadomości: 18
    • Zobacz profil
    • Email
Wiktoria, św.: Stolico pierwszych książąt [mel.]
« dnia: 28-01-2014, 21:50:13 »
Pieśń o świętej Wiktorii w Kollegiacie Łowickiej
śpiewana na nutę "Kto się w opiekę poda Panu swemu"
(tekst historyczny)

1. Stolico pierwszych książąt i prymasów
Krainy naszej już od setnych czasów
Łowiczu, co dzień z obywatelami
Czyń Bogu dzięki z swymi potomkami.

2. Że skarb kosztowny włoskiemu krajowi
Wziąć Henrykowi zwolił Firlejowi.
Ten w Kollegijacie Łowickiej złożony
Został, w kaplicy na to wystawionej.

3. Relikwije, świętej Wiktorii ciało,
Aby się miastu dobrze przy niem działo
Radzie z pospólstwem i duchownej rzeszy,
Kiedy w potrzebach swych do niej pośpieszy.

4. Jakoż tej Panny na pokorne prośby
Bóg mityguje swe nad miastem groźby.
I gniew, przez nasze zaciągniony grzechy
Obraca w łaskę, żal mieni w pociechy.

5. Bo kiedy susza chleb wyniszcza w ziemi,
A do tej Panny szczerze się modlimy,
Wnet zeschłe pola deszcz pokropi z nieba,
Ile go tylko gospodarzom trzeba.

6. Gdy zaś ulewy częste czynią szkodę,
Patronka święta jedna nam pogodę,
Pioruny, burze i grady oddala,
Tak swych czcicieli zagrody ocala!

7. Chorzy, garnąc się pod jej protekcyją,
Ci wprędce zdrowi, z łaski Bożej żyją,
Podczas powietrza obroną się staje,
Miastu, gdy się jej opiece oddaje.

8. Prosimy się więc, panno, męczennico
I Chrystusowa kochana dziewico,
Racz się przyczynić za nami do Boga,
By straszna w mieście już nie była trwoga.

9. To przez podnietę ognia umyślnego,
To przez przypadek gdzie zapuszczonego.
Oddal w kraj dziki takiego człowieka,
Który zgubienia miasta właśnie czeka.

10. Oto już prawie w połowie zniszczone,
Pożarem ognia w popiół obrócone,
Domy, budynki, sklepy, kamienice,
Poszły w perzynę porządne ulice.

11. Zachowajże nas, Wiktorio święta!
Jakoś na zawsze za patronkę wzięta,
Już więcej w dobrach i fortunie szkody,
Uproś u Boga strapionym nagrody.

12. Do majestatu wznoś za nami błagania,
My na twój honor czynim te wołania.
Prosząc, abyś nas w swej opiece miała,
Za co ci będzie słynąć zawsze chwała.

13. Zjednaj nam także grzechów odpuszczenie,
A w cnotach świętych co dzień pomnożenie,
Abyśmy zawsze w łasce Boga żyli,
Tak kary Jego na się nie ściągnęli. Amen.

K. Módl się za nami, święta Wiktorio.
W. Niechaj nam grzesznym dobroć Boska sprzyja.

Módlmy się
Boże, który łaskawą pannę i męczenniczkę, Wiktorię świętą, mocą niezwyciężoną na placu wiary utwierdziłeś, i jej imienia rzecz w tryumf obróciłeś - prosimy Cię pokornie, abyś onejże zasługami, którąś do nas z dalekich krain świata przez osobliwą Opatrzność sprowadził, nas przeciw wszystkim nieszczęśliwym napaściom wojujących, zwycięzcami uczynił, i błogosławionej niebieskiej korony pozwolił być uczestnikami. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.


tekst wg broszury: ks. Stanisław Majkut - "Kult św. Wiktorii patronki Diecezji Łowickiej" - 1998r.
« Ostatnia zmiana: 24-11-2017, 20:07:49 wysłana przez knrdsk1 »