Autor Wątek: Westchnij, serce nieużyte  (Przeczytany 2967 razy)

marian7

  • Gość
Westchnij, serce nieużyte
« dnia: 18-09-2008, 23:27:17 »
Westchnij, serce nieużyte, * Oglądaj srodze przebite
Ciało Zbawiciela Twego * Na drzewie rozciągnionego.

O mój Jezu, rany Twoje * Zbawienne lekarstwo moje;
Jam winien, a Ty umierasz * I śmiercią Niebo otwierasz.

Cierpiałeś, gdy ręce nogi * Przechodził gwóźdź bardzo srogi,
Włócznia, gdy serce przebiła, * Rzekę krwi wyprowadziła.

Czemuś mocą Bostwa Twego * Nie ulżył bólu takiego?
Aleś umarł i zraniony * I od wszystkich opuszczony.

Pozdrawiam cię, ręko prawa, * Od przebicia wszystka krwawa;
Tyś świat z grzechów oczyściła, * Gdyś gwoździem zraniona była.

Uczyń ranę w sercu mojem * Bardzo słodkim gwoździem Twoim
By nic więcej nie myśliło, * A w tej ranie się bawiło.

Lewa ręko Pana mego, * Oblana drogą krwią Jego
I ty gwoździu w niej zmoczony * Bądź odemnie pozdrowiony!

Przebij gwoździem me wnętrzności * I krwią obmyj ciężkie złości.
A wtenczas kiedy szwankuję * Niech pomoc Twoją uczuję.

Boku włócznią otworzony, * Dajęć pokłon uniżony,
Ty duszy mej na ochłodę * Wypuściłeś krew i wodę.

Posilaj mnie Twą krwią mdłego, * A wodą omyj grzesznego,
Bym w paszczękę piekielnemu * Nie wpadł smokowi srogiemu.

Słodka rano prawej nogi * I ty, gwoździu dziwnie srogi
Jeżeli pójdę ku tobie, * Przypraw do nich skrzydła obie.

W szkarłatną szatę ubrana. * Tępem gwoździem przykowana;
Witaj Pańska lewa nogo, * Dla mnie zraniona tak srogo.

Daj mi wielkim pędem chodzić; * A bezpiecznie tam ugodzić
Gdzie się te nogi stawiły, * Co dla mnie z nieba zstąpiły.

Jezu mój, niech Rany Twoje * Obmyją hojne łzy moje,
Niechaj śmierci Twej żałuję, * I blizny Twe ucałuję.

Dopuść mi wzdychać serdecznie * I na sercu wyryć wiecznie
Gwoździe, włócznią i Twe rany, * O Jezu mój ukochany.

Z pięciu ran bądź pochwalony * Synu z Ojcem na wsze strony,
Tuż cześć Duchowi świętemu * Obiema w Bóstwie równemu.

Śpiewnik Kościelny. Wydanie trzecie.
Poznań 1894. Nakładem Księgarni Katolickiej