Autor Wątek: Anna, św.: Z upadnieniem przed Imieniem niebieskiéj pary  (Przeczytany 2864 razy)

knrdsk1

  • Główny Moderator
  • Przodownik pracy
  • *****
  • Wiadomości: 2 833
    • Zobacz profil
    • SŚT
    • Email
Śpiewnik Wrocławski 1865

O ŚWIĘTEJ ANNIE MATCE NAJŚW. MARYI PANNY.
Na górze Chełmn w kościele OO. Reformatów przy Kalwaryi łaskami wsławionéj.

Melodyja jak: Witaj Pani Matko Matki Jezusa Pana.

Z upadnieniem przed Imieniem niebieskiéj pary,
Z Górném Dolne zobopólne Szląsko ofiary,
     Sercem szczerém składajcie, * Świętéj Annie oddajcie
                          Chwałę wieczną, wszak bezpieczną
                                               Patronkę macie.

Na swém łonie ku obronie, Córkę i Wnuka
Gdy piastuje, pokazuje, kto czego szuka,
     W tym cudownym obrazie; * By w największym złym razie
                          Pomoc bierze, w dobréj wierze,
                                               Od Świętéj Anny.

Jasno świetne i prześwietne Saskie Książęta,
Światu jawni, w cnoty sławni zacne Panięta;
     Obraz z Francuzkiéj strony, * By nam był dla obrony;
                          Sprowadzili, użyczyli,
                                               Szląsku całemu.

Boska sprawa przy tym stawa, i w świecie chwała,
Świętéj Annie, nieustannie od ludzi brzmiała;
     Więc to miejsce wsławiła, * I cudy ozdobiła,
                          Za mieszkanie swe kochanie,
                                               Tę Górę mając.

Gdzie w jasności, nie w ciemności, Chełmn widzieć było,
Razy wiele, na to śmiele, kiedy patrzyło
     Pospólstwo, aż znać daje, * Leśniczy, co się staje;
                          Zkąd wybrani, i przysłani
                                               Na to posłowie.

Gdy pilnują upatrują, czy prawda będzie,
Jasność wznieca, aż oświéca Chełmn Górę wszędzie:
     Niebo prawdę stwierdziło, * Gdy światłem otoczyło,
                          W tym ustały, i przestały
                                               Wątpliwe zdania.

Lecz zadatki łask téj Matki, dawnéj zaczęte;
W téj zaś stronie ku obronie są niepojęte:
     Lat sto trzecie nastaje, * Jak się łaska wydaje,
                          Na świat cały; więc pochwały
                                               Płyną bez miary.

Ztąd Grafowie Gaszynowie kościół fundują,
Radość wszczętą, niepojętą natychmiast czują,
     Gdy go Annie oddają, * Cuda zaraz wsławiają,
                          Przychodzącym, i żebrzącym,
                                               Jéj świętéj łaski.

W Chełmskim kraju, jakby w raju gdy już stanęła,
Panowanie, królowanie swoje zaczęła:
     Polska zaraz korona, * Za granicą obrona,
                          Że jéj była, tu przybyła,
                                               Z wizytą swoją.

Nie ustaje, lecz się daje widzieć twa chwała,
Między ludem, gdy się cudem twierdzi iż stała;
     Bo posiłkiem zgłodzeni, * I lekarstwem zrażeni,
                          Zasileni, uzdrowieni,
                                               Zawsze zostają.

Pod twe trony, swe ukłony, tu z okolice
Widzieć chcieli, i pragnęli twe święte lice:
     Zaraz składać poczęli, * By opiekę twą mieli;
                          Jakoż mają, odbierają,
                                               Łaski rozliczne.

Chromi kroki, ślepi wzroki tu odbierają,
Utrapieni pocieszeni w smutku zostają:
     Gdy się oddają tobie, * Ku twéj większéj ozdobie,
                          Dajesz zdrowie, któż wypowie,
                                               O Anno Święta

Radość jaka, kiedy taka ludziom odmiana,
Na tym Chełmskim miejscu ziemskim jest zawsze dana:
     Prawie umierający, * Na siłach ustający,
                         Przywróceni, jak wskrzeszeni,
                                               Na życie miłe.

Zaręczona, gdy złożona nagłą chorobą,
Dom przybrała, przyodziała smutną żałobą:
     Jak się tylko oddała, * Świętéj Annie, została
                          Zaraz zdrową, i gotową,
                                               W małżeństwo święte.

Święta Anno nieustanną bądź nam obroną
Daj zwycięzstwo daj nam męztwo za twą zasłoną,
     Niech żyjemy w pokoju, * Nie znając Marsa boju:
                           Święta Pani my poddani
                                               Twoi na wieki.

Więc rzucamy, i składamy pod święte nogi,
Modły, prośby, niechaj groźby, nijakiej trwogi,
     W twéj opiece nie znamy, * Któréj się polecamy;
                          Przed Obrazem, wszyscy razem,
                                               Ścieląc się w prochu.
« Ostatnia zmiana: 25-07-2007, 11:39:15 wysłana przez Tomek Torquemada »