1. Miłość tu jest cel kochania,
Tu płomieniem goreć masz;
Tu ugasi Twe pragnienia
Lekarz chorych, Jezus nasz!
Serce w radość niech opływa,
Każdy puls niech się odzywa,
Czcić Najświętszy Sakrament
Duszy naszej traktament!
2. Chcesz być blisko ulubionych,
Kryjesz oczom wielkość Twą.
Tyś balsamem dla zgubionych,
Smutnym zsyłasz radość swą;
Choć i żebrak przystępuje,
Miłość Twoja go przyjmuje.
Chwalmyż więc ten Sakrament,
Duszy naszej traktament!
3. Człek do nieba wąską drogą,
Ach, jak przykry przystęp ma,
Więc udzielaj, Jezu mnogą
Pomoc, siłę, słodkość Twą,
Byś człowieka wiecznie zbawił,
Ciałoś nam tu Twe zostawił.
Chwalmyż więc ten Sakrament,
Duszy naszej traktament!
4. Tylko raz się mógł z świętego
Krzyża toczyć Krwi Twej zdrój,
Lecz pałania Serca Twego
Krzyż nie objął, Jezu mój.
Codzień między nas zstępujesz,
Codzień znów się ofiarujesz.
Chwalmyż więc ten Sakrament,
Duszy naszej traktament!
5. Któżby patrząc do tej głębi,
Czując tę wszechwładną moc,
Zgorzeć nie miał, gdy grzech gnębi,
Gdy nim miota pokus noc;
Daruj, prosim okiem łzawym,
Jezu, staw przy boku prawym
Nas, co czcim ten Sakrament,
Duszy naszej traktament!
Źródło: Chwalcie Pana!, wyd. IX, Cieszyn 1950.
Tu płomieniem goreć masz;
Tu ugasi Twe pragnienia
Lekarz chorych, Jezus nasz!
Serce w radość niech opływa,
Każdy puls niech się odzywa,
Czcić Najświętszy Sakrament
Duszy naszej traktament!
2. Chcesz być blisko ulubionych,
Kryjesz oczom wielkość Twą.
Tyś balsamem dla zgubionych,
Smutnym zsyłasz radość swą;
Choć i żebrak przystępuje,
Miłość Twoja go przyjmuje.
Chwalmyż więc ten Sakrament,
Duszy naszej traktament!
3. Człek do nieba wąską drogą,
Ach, jak przykry przystęp ma,
Więc udzielaj, Jezu mnogą
Pomoc, siłę, słodkość Twą,
Byś człowieka wiecznie zbawił,
Ciałoś nam tu Twe zostawił.
Chwalmyż więc ten Sakrament,
Duszy naszej traktament!
4. Tylko raz się mógł z świętego
Krzyża toczyć Krwi Twej zdrój,
Lecz pałania Serca Twego
Krzyż nie objął, Jezu mój.
Codzień między nas zstępujesz,
Codzień znów się ofiarujesz.
Chwalmyż więc ten Sakrament,
Duszy naszej traktament!
5. Któżby patrząc do tej głębi,
Czując tę wszechwładną moc,
Zgorzeć nie miał, gdy grzech gnębi,
Gdy nim miota pokus noc;
Daruj, prosim okiem łzawym,
Jezu, staw przy boku prawym
Nas, co czcim ten Sakrament,
Duszy naszej traktament!
Źródło: Chwalcie Pana!, wyd. IX, Cieszyn 1950.
