Śpiew Kościelny - forum o tradycyjnych pieśniach kościelnych i chorale gregoriańskim

To odprawialiście niedzielę (w oktawie) Objawienia czy Świętą Rodzinę? To dwa różne obchody.

Brwinów, kapucynki. 14:30. Najpierw kazanie, potem msza.
Niestety msza o imieniu, zamiast oktawy niewinnych. Co skutkowało tym że (archi)kantor śpiewał a prima vista.
Ordynaria anielskie - cantor contra omnes. Msza In nomine Jesù według graduale watykańskiego z lat '30.
 Graduał bez powtórzenia. Allelujah x3
Na offertorium powtórzone ostatnie słowa i alleluja. Na elewację cisza. Po pacierzu Te decet laus. Da pacem recytowane(Mierzyłem czas, 35 sekund starczyłoby na zaśpiewanie prędkie). Communia ze wszystkimi wersami z tej strony https://bbloomf.github.io/jgabc/propers.html#
Na przeżegnanie Ach ubogi żłobie. Okazało się, że śpiewnik pelpliński ma zupełnie inny tekst niż ten powszechnie znany we Warszawskiém więc od 2 zwrotki śpiewałem sam.
Potem Jezu śliczny kwiecie.

Noc wigilijna Narodzenia Pańskiego, 24 grudnia 2025 godz. 20:20, Msza Dominus dixit, śpiewana zdalnie. Kapłan śpiewał części kapłańskie. Archikantor śpiewał części kantorskie oraz lekcję.

Propria i ordynaria starorzymskie. Propria przepisane na potrzeby warsztatów z Marcelem Peresem. Ordinaria z dostępnego w sieci skanu  Cod. Bodmer 74.  Ten śpiewnik został skończony w 1071.

Introit: Dominus Dixit ad me (V:quare + postula)
Kyrie tropowane Incarnatum quoque (vide https://www.e-codices.unifr.ch/en/fmb/cb-0074/116r/0/), przed każdym wierszem Kyrie eleison
Gloria: Ambrozjańska (jest w Graduale Watykańskim, ja korzystałem z https://bbloomf.github.io/jgabc/propers.html)

Lekcja: w tonie wyjątkowym na tą okazję z Laudes Festivae (https://media.churchmusicassociation.org/books/laudes_festivae_1940.pdf)

Graduał: Tecum principium (cały zgodnie z nutami, po wersie początkowym wers solowy Dicit dominus a potem powtórzenie wersu początkowego Tecum principium.
Allel: Dominus dixit ad me - cały początkowy Alleluja, następnie cały powtórzony, potem wers Dominus Dixit ad me, całe Alleluja, prosa(sequentia) Grates nunc omnes z nut polskich w języku polskim Dzięki tu wszyscy (zgodnie z obyczajem Bielańskim) według porządku Roberta Izydora Pożarskiego. Potem powtórzenie Alleluja.
Credo: 3

Offertorium: Letentur celi + vers Cantate domino canticum novum + ante faciem domini quoniam venit.
Sanctus tropowane Deus Pater ingenitus (vide https://www.e-codices.unifr.ch/en/fmb/cb-0074/121r/0/) + prosa Qui venisti carnem sumens
Elevatio: Anarchos theos - najstarsza kolęda (całość stąd https://gregobase.selapa.net/chant.php?id=18208)
Po Pater noster: Te decet laus (vide https://gregobase.selapa.net/chant.php?id=3044)
Agnus dei tropowane Ad dextram Patris resides (vide https://www.e-codices.unifr.ch/en/fmb/cb-0074/125r/0/)
ze względu na długość AD wyjątkowo bez Da pacem.
Communio: In splendoribus sanctorum + psalm Dicit dominus domino meo. Po doxologii polskie tłumaczenie bielańskie We wspaniałościach świętych.
Benedictio: Bóg się rodzi, Cóż masz niebo, Podnieś rękę (szczególnie zależało nam by uczcić rodzinę Lubomirskich)



28 grudnia 2025, godzina 14:30, Brwinów, kaplica kapucynek, msza 62 z niedzieli w ośmiodniu po BN. Śpiewane z powojennego Graduału watykańskiego. Tak samo jak tutaj: https://bbloomf.github.io/jgabc/propers.html#sunday=Nat1#ordinary=8

I: Dum medium silentium
K:8 de angelis
L:8 de angelis
G: Speciosus forma (bez powtórzenia pierwszej części)
A: Dominus regnavit (całe allelujah na początku dwa razy i raz po wierszu)
C: 3
O: Deus enim firmavit + Dzisiaj w Betlejem
S:8 de angelis
E: Gdy śliczna panna
P: Te decet laus
A:8 de angelis
C: Tollite puerum z psalmem
B: Anioł pasterzom mówił CAŁE


28 grudnia 2025, wieczorem, msza zdalna o Niewiniątkach
Śpiewane z powojennego Graduału watykańskiego. Tak samo jak tutaj: https://bbloomf.github.io/jgabc/propers.html#saint=Dec28#ordinary=15

I: Ex ore
K: 15 Dominator Deus
L: 15

G: Anima nostra (bez powtórzenia pierwszej części ze względu na późną porę)
A: Laudate pueri (całe alleluja na początku dwa razy)
C: 1

O: Anima nostra (bez versu, bo u Otta źle przepisane a na G&T brakuje)
S: 15
E: nic
A: 15
C: Vox in Rama z psalmem
B: nic ze względu na wspomnienie

Zaśpiewałem razem z tekstem Naborowskiego. Zajęło to całą niedzielną mszę (na elewację Chwała i dziękczynienie).

Myślę, czy to jest w jakikolwiek sposób do przekazania. Ja samemu będąc półtora dekady fanatykiem rekonstrukcyj i pielęgnacji naderwanych tradycyj to tylko kilka razy dałem radę zebrać grono ludzi by zaśpiewać dziesiątki zwrotek różnych pieśni. Dzisiaj żyjemy w miastach a nie wsiach, zimą mamy co robić przy ekranach, a małe ekraniki towarzyszą nam na co dzień.
Kiedy śpiewam w niedzielę graduał z powtórzeniem, to już się ekranowcom dłuży.
Co dopiero z 100+ zwrotkami (gdzie wiele powiedzmy sobie szczerze jest przeciętnej jakości)!
Jakieś pomysły?

Cytat: Bartek w 18-08-2008, 17:42:55Polecam P.T. Koleżeństwu lekturę ostatnio wskanowanego
http://nowowiejski.cba.pl/

Hosting spadł.
Ma ktoś polską tabelę notae suprascriptae / litterae significativae ?

[czyli zmieniony Kochanowskiego PSALM 55 Exaudi, Deus, orationem meam

Obrońca uciśnionych, Boże litościwy,
Usłysz modlitwę moję i głos żałośliwy;
Nie proszęć, ale wołam, takem jest strapiony
Z Nieprzyjaciela mego wielce zatrwożony.

Wszystkie swoje fortele na mię obrócili,
Wszystkę swą popędliwość na mię wyrzucili;
A serce we mnie taje, siła odstępuje,
Śmierć przed oczyma lata, aż mnie strach zdejmuje.

I mówię czasem sobie: gdyby człowiekowi
Wolno było tak latać jako gołębiowi,
Leciałbym jak nadalej między puste lasy
I tambym swój wiek trawił i przetrwał złe czasy.

Zmieszaj, pokwap się Panie, ich rady złośliwe,
Rozdziel na mowy różne języki kłamliwe!
Widzę miasto ich w rządzie na poły zginione,
Miasto na zbytki zgodne, w myślach roztargnione.

We dnie i w nocy mury swawola obchodzi,
Z rynku niesprawiedliwość i ucisk nie schodzi,
W domach siedzi wszeteczność, a zaś ulicami
Lichwa chodzi, ludzkiemi umoczona łzami.

By mię był nieprzyjaciel jawny mój znieważał,
Lub ten, co mi źle myśli, tegobym nie zważał,
Nigdy by mi tak ciężkie jego złorzeczenie
Nie było ani jego zła chęć i trapienie.

Ale ty na mię jedziesz, któregom ja z wiela
Obrał sobie i zawżdy miał za przyjaciela;
Obaśmy swych tajemnic sobie się zwierzali
I do Boskiego domu w miłości chadzali.

Bogdaj zdrajcę każdego zła śmierć nie minęła,
Bogdaj go ziemia żywo rozstępna połknęła.
Ja się będę uciekał, Panie mój, do Ciebie,
A Ty mej niewinności miejsce dasz u siebie.

Rano będę i wieczór, i w południe prosił,
Będę swój głos płaczliwy do nieba podnosił,
A Ty, Panie, wysłuchasz i obronisz snadnie,
Choć na mię nagle wojsko nawiętsze przypadnie.

Wysłuchasz (mam nadzieję pewną) i obronisz,
A ludzie niecnotliwe swoją pomstą zgromisz.
Próżno się tam spodziewać kiedy obaczenia:
Ludzie to niepobożni i złego sumienia.

Rzucił się na niewinne, zapomniał umowy,
Powieść jego miodowa, a umysł bojowy;
Słowa tak mu z ust płyną, jako olej cichy,
Ale kto chce uważać, są śmiertelne sztychy.

Włóż na Pana swój ciężar, a On cię ratuje,
Sprawiedliwego nigdy Pan nie odstępuje;
Chytry upada prędko, w pół wieku ustanie
Mężobójca - ja w Tobie mam nadzieję, Panie!

Uporządkowałem, skróciłem.


Obrońco uciśnionych, Boże litościwy,
     Usłysz krzyk sierot Twoich, usłysz płacz rzewliwy.
Ciężka krzywda, o Boże! Ty na Twojej ziemi
     Wszytkich cierpisz, Twe słońce promieńmi jasnémi

Złych i dobrych oświeca. Twój deszcz kropi ziemię
     Złych i dobrych pospołu, a tu ludzkie plemię,
Samo na się zajadłe, ciężko następuje
     Na swych bliźnich i z Twojej ziemie ich ruguje,

Którąś przestroną stworzył, a my nie możemy
     W niej żyć, choć że i dla nas stworzona jest, wiemy.
Ty zdawszy rządy królom, wolnowładny Panie,
     Nad sercem i sumnieniem ludzkim panowanie

Sameś sobie zostawił, aleć się wdzierają
     W Twe prawa i gwałtem je ludzie odbierają.
Zawsześmy-ć, o nasz Boże, żyli w uciśnieniu
     K woli Twej prawdzie, k woli dobremu sumnieniu,

Zawsze ludzie na Twoje wyroki nie dbali,
     Srodze biedne sieroty Twe prześladowali.
Lecz gdy teraz wzruszone prawie nawałności
     Kłopotów, trosk, ucisków, nieznośnych ciężkości

Na niezdolne ramiona nasze się zwaliły
     I do samej nas prawie ziemie przytłoczyły,
Pragnie duch nasz, ściśniony skrzydeł gołębice,
     Żeby gdzie za ostatnie zalecieć granice

Okręgu świata abo żeby morskie wały
     Na odległą od ludzi wyspę nas zagnały;
Choćby tam w nędzy, w głodzie, byle żyć w pokoju
     I odpocząć też sobie po tak srogim boju;

Widzieć miłe braterstwo do kupy zebrane,
     Po różnych świata tego kątach rozegnane.
Widziałeś, o nasz Boże, jako nam z ojczyzną
     Ciężko się było żegnać, z oną ziemią żyzną,

Z krewnymi, z przyjacioły, z sąsiady dobrymi.
     Ciężko się było rozstać z domkami własnymi,
Których nas okrucieństwo ludzkie pozbawiło
     I na gorzkie tułactwo nędznych wyprawiło.

Z wygnaństwa na wygnaństwo poszli utrapieni,
     Ze wszytkiego ubóstwa cale obnażeni.
W tułactwie, w nędzy, w głodzie i prawie w nagości
     Ledwie już wytrzymane ponosząc ciężkości.

To Ty, o Boże, widzisz, Twoje płomieniste
     Oko wszytko przegląda; widzisz oczéwiste
Skrzywdzenie nasze, słyszysz głos, którym do Ciebie
     Krzywda woła, o Sędzio mieszkający w niebie!

Mocną gruntowną wiarą niech temu dufamy,
     Że chociaż tu wszytkiego po raz postradamy,
Chociaż nam i sam żywot weźmie ludzka siła,
     Byle dusza na wieki zachowana była.

A lubo tak ojczyzna na nas niełaskawa
     I ci, którzy sądzenia nas nie mieli prawa,
Bo im go z rak cni naszy przodkowie wyjęli
     I srodze wiarą, cnotą, sumnieniem zaklęli,

Nic my im jednak za to nie życzymy złego,
     I owszem, do świętego majestatu Twego
Modlimy się za nimi, będąc tej nadzieje,
     Że po tej burzy jeszcze dobry wiatr zawieje

Odpuść[że] i tym, Boże, którzy, chociaż sami
     Na tej łódce gdzie indziej pływają też z nami,
Gdyśmy się na tym morzu burzliwym rozbili
     I tego najbliższego brzegu uchwycili,

Ty, Boże, wiesz najlepiej, żeśmy nie zgrzeszyli
     Nic przeciwko Twej ziemi, aleśmy życzyli
Wszytkiego jej dobrego. Słyszysz, wieczny Panie,
     I teraz dzienne za nią i nocne wzdychanie,

W przyście Syna Twojego, a jakież nagrody
     Weźmiemy z ręki Jego za doczesne szkody,
Owszem, sami częstokroć będąc uszkodzeni
     I od wielu mniej bacznych widomie skrzywdzeni,

Cierpliwieśmy przykrości wszytkie ponosili
     I, żeśmy przychodniami, na tośmy pomnieli.
Ty-ć sam tułactwa nasze masz porachowane,
     W Twe wiaderko wszytkie łzy nasze pozbierane;

Ty, badaczu serc ludzkich, wiesz, jak przenikają
     Wskroś te ciężkie potwarzy, gdy nam to zadają,
Stąd ci wszytkie niechęci na nas obalili,
     Stąd nas już za niegodnych świata osądzili,

Ale my od ich sądu do sprawiedliwego
     Apelujemy, Boże, trybunału Twego.
Tobie, który najgłębsze przenikasz skrytości,
     Najlepiej jawno, w jakiej mamy uczciwości

Tego, który postaci Twej wyobrażeniem
     Był zawsze, który wiecznym szafuje zbawieniem,
Który ma klucze piekła i śmierci, z którego
     Rąk świętych wyglądamy zbawienia wiecznego.

Wiedząc przestrogi Jego, że i nam potrzeba
     Piąć się przez niezliczone uciski do nieba,
Że trzeba krzyż Jego wziąć, krwawych naśladować
     Stóp Jego temu, kto z Nim chce wiecznie królować.

Kiedy grunt prawdy mamy, na którym stoimy,
     Gdy wiemy, komu mocną nadzieję wierzymy.
Wierne swoje do żywych źrzódeł zaprowadzi,
     Które ze wszytkich granic do siebie zgromadzi.

A zachowajże i nas, nieśmiertelny Boże!
     Boć już ledwo ułomność nasza zdołać może
Tak wielkim nawałnościom, niechaj nie toniemy
     W sądach Twych, niech przyczyną ludziom nie będziemy,

Wierzymy, Panie, a Ty zmocni nasze wiarę,
     A cokolwiek cierpimy za wdzięczną ofiarę
Przyjąwszy, w on dzień Syna Twego ostateczny
     Daj tu z Nim uciśnionym dział otrzymać wieczny.

Przydźże, przydź. Panie Jezu, przydź bez omieszkania!
     Ciebie-ć i w późne chwile, i w pierwszy zarania
Głowy nasze podnosząc. Ciebie wyglądamy,
     Z radością wybawienia Twojego czekamy. Amen
___

PIEŚŃ W UCISKU

Obrońco uciśnionych, Boże litościwy,
     Usłysz krzyk sierot Twoich, usłysz płacz rzewliwy.
Ciężka krzywda, o Boże! Ty na Twojej ziemi
     Wszytkich cierpisz, Twe słońce promieńmi jasnémi

Złych i dobrych oświeca. Twój deszcz kropi ziemię
     Złych i dobrych pospołu, a tu ludzkie plemię,
Samo na się zajadłe, ciężko następuje
     Na swych bliźnich i z Twojej ziemie ich ruguje,

Którąś przestroną stworzył, a my nie możemy
     W niej żyć, choć że i dla nas stworzona jest, wiemy.
Ty zdawszy rządy królom, wolnowładny Panie,
     Nad sercem i sumnieniem ludzkim panowanie

Sameś sobie zostawił, aleć się wdzierają
     W Twe prawa i gwałtem je ludzie odbierają.
Zawsześmy-ć, o nasz Boże, żyli w uciśnieniu
     K woli Twej prawdzie, k woli dobremu sumnieniu,

Zawsze ludzie na Twoje wyroki nie dbali,
     Srodze biedne sieroty Twe prześladowali.
Lecz gdy teraz wzruszone prawie nawałności
     Kłopotów, trosk, ucisków, nieznośnych ciężkości

Na niezdolne ramiona nasze się zwaliły
     I do samej nas prawie ziemie przytłoczyły,
Pragnie duch nasz, ściśniony skrzydeł gołębice,
     Żeby gdzie za ostatnie zalecieć granice

Okręgu świata abo żeby morskie wały
     Na odległą od ludzi wyspę nas zagnały;
Choćby tam w nędzy, w głodzie, byle żyć w pokoju
     I odpocząć też sobie po tak srogim boju;

Widzieć miłe braterstwo do kupy zebrane,
     Po różnych świata tego kątach rozegnane.
Widziałeś, o nasz Boże, jako nam z ojczyzną
     Ciężko się było żegnać, z ona ziemią żyzną,

Z krewnymi, z przyjacioły, z sąsiady dobrymi.
     Ciężko się było rozstać z domkami własnymi,
Których nas okrucieństwo ludzkie pozbawiło
     I na gorzkie tułactwo nędznych wyprawiło.

Drudzy zaś z nich uszedszy przed nieprzyjacioły,
     Nie powróciwszy jeszcze na swoje popioły,
Z wygnaństwa na wygnaństwo poszli utrapieni,
     Ze wszytkiego ubóstwa cale obnażeni.

A teraz w wioskach naszych rozciąga się drugi,
     W nagrodzie za wojenne wziąwszy je zasługi,
Gdzie jako wilk drapieżny cudzym łupem tyje,
     Łzy niezbożnik sieroce i krew szczyrą pije.

Insi zaś nas zdradziwszy, cośmy im dufali
     I ustępując dobra nasze zapisali,
W nich się jako w własnościach swych rozpościerają,
     A nam, z daleka patrząc, aż się serca krają,

W tułactwie, w nędzy, w głodzie i prawie w nagości
     Ledwie już wytrzymane ponosząc ciężkości.
To Ty, o Boże, widzisz, Twoje płomieniste
     Oko wszytko przegląda; widzisz oczéwiste

Skrzywdzenie nasze, słyszysz głos, którym do Ciebie
     Krzywda woła, o Sędzio mieszkający w niebie!
Widzisz, jako się ludzka złość wzmogła na ziemi,
     Sprawiedliwość wygnana, a przecie Twojémi

Sądami nie nacierasz, o dziwna litości!
     O, niepojęta ludzką myślą cierpliwości,
Jakiej z nami zażywasz! Zamknąłeś w prawicy
     Twojej groźne pioruny, lecz hardzi złośnicy,

Gorsi z Twej folgi, wodze zlościom wyrzucają;
     Twoje, o wieczny Stwórco, pomstę wyzywają,
Tak żeby już ułomność nasza zabłądziła
     W myśli jakie wątpliwe, gdyby nie budziła

Coraz ufność ku Tobie mocnej w nas nadzieje,
     Którą stwierdź sam, o Boże, niechaj się nie chwieje!
Mocną gruntowną wiarą niech temu dufamy,
     Że chociaż tu wszytkiego o raz postradamy,

Chociaż nam i sam żywot weźmie ludzka siła,
     Byle dusza na wieki zachowana była.
W przyście Syna Twojego, a jakież nagrody
     Weźmiemy z ręki Jego za doczesne szkody,

Których z ciężarem chwały zrównane lekkości
     Są jak moment do onej bez końca wieczności.
A lubo tak ojczyzna na nas niełaskawa
     I ci, którzy sadzenia nas nie mieli prawa,

Bo im go z rak cni naszy przodkowie wyjęli
     I srodze wiarą, cnotą, sumnieniem zaklęli,
Żeby tych świętych związków nigdy nie targali,
     Które coraz przysięgą królowie stwierdzali,

Nic my im jednak za to nie życzymy złego,
     I owszem, do świętego majestatu Twego
Modlimy się za nimi, będąc tej nadzieje,
     Że po tej burzy jeszcze dobry wiatr zawieje

I że odmianę weźmie wyrok na nas srogi,
     A my jeszcze ojczyste oglądamy progi.
Odpuść[że] i tym, Boże, którzy, chociaż sami
     Na tej łódce gdzie indziej pływają też z nami,

Gdyśmy się na tym morzu burzliwym rozbili
     I tego najbliższego brzegu uchwycili,
Znowu przeciwko ludziom wrodzonej litości
     W też nas nazad wrzucają gwałtem nawałności,

Nie pozwalają ludziom chodzić po Twej ziemi.
     Nie taka srogość między zwierzęty dzikiemi,
Jakiej my doznawamy, którzyśmy bogatą
     Krwie świętej Chrystusowej kupieni zapłatą.

Ty, Boże, wiesz najlepiej, żeśmy nie zgrzeszyli
     Nic przeciwko Twej ziemi, aleśmy życzyli
Wszytkiego jej dobrego. Słyszysz, wieczny Panie,
     I teraz dzienne za nią i nocne wzdychanie,

Żeśmy też tu ostatki dóbr naszych strawili,
     Żadnejeśmy im krzywdy tym nie uczynili,
Owszem, sami częstokroć będąc uszkodzeni
     I od wielu mniej bacznych widomie skrzywdzeni,

Cierpliwieśmy przykrości wszytkie ponosili
     I, żeśmy przychodniami, na tośmy pomnieli.
Ty-ć sam tułactwa nasze masz porachowane,
     W Twe wiaderko wszytkie łzy nasze pozbierane;

Ty, badaczu serc ludzkich, wiesz, jak przenikają
     Wskroś te ciężkie potwarzy, gdy nam to zadają,
Jak byśmy bluźniercami mieli być świętego
     Imienia Zbawiciela i Boga naszego.

A to wszytko dlatego, że i przyrodzenie,
     I wolnowładne niebem i ziemią rządzenie,
I moc, i mądrość Jego boską Twym być znamy
     Darem; w czym z całym Pismem Świętym się zgadzamy.

Stąd ci wszytkie niechęci na nas obalili,
     Stąd nas już za niegodnych świata osądzili,
Stąd rozumieją, żeśmy wiecznie potępieni
     I tu od miłosierdzia Twego odrzuceni,

Ale my od ich sądu do sprawiedliwego
     Apelujemy, Boże, trybunału Twego.
Tobie, który najgłębsze przenikasz skrytości,
     Najlepiej jawno, w jakiej mamy uczciwości

Tego, który postaci Twej wyobrażeniem
     Był zawsze, który wiecznym szafuje zbawieniem,
Który ma klucze piekła i śmierci, z którego
     Rąk świętych wyglądamy zbawienia wiecznego.

I tegoż bluźnić mamy? O, zachowaj, Panie,
     Tej złości i ślepoty i odwróć skaranie
Tym opacznym umysłem, żebyśmy koniecznie
     I tu trapieni mieli być, i zginąć wiecznie.

A godni byśmy tego, gdybyśmy się mieli
     Na tego targnąć, który w krwie świętej kąpieli
Omył nas z nieprawości, który nasze winy
     Śmiercią niewinną zgładził, abyśmy z krainy

I z cienia wiecznej śmierci byli wyzwoleni
     I na wolności synów Twoich postawieni.
Który choć połyskaniem był Twej wiecznej chwały,
     Choć przed Nim niebo, ziemia i przepaści drżały,

Dla cudownej narodu ludzkiego miłości
     Niepojęte rozumem ponosił ciężkości.
Pan nieba, ziemie nie miał gdzie skłonić swej głowy;
     Syn Boży Belzebubem bluźnierskimi słowy

Był zwany, biczowany, uplwany, cierniową
     Koroną poraniony, okrutną krzyżową
Śmiercią zamordowany. To my, niewolnicy,
     Wiedząc, co z Panem naszym robili grzesznicy,

Wiedząc przestrogi Jego, że i nam potrzeba
     Piąć się przez niezliczone uciski do nieba,
Że trzeba krzyż Jego wziąć, krwawych naśladować
     Stóp Jego temu, kto z Nim chce wiecznie królować.

Lepszego niż On wczasu spodziewać się mamy?
     Czemu raczej ucisków tych nie poczytamy
Za szczęście i wesele, wiedząc, że przeminie
     Niebo i ziemia, a nam zapłata nie zginie;

Kiedy grunt prawdy mamy, na którym stoimy,
     Gdy wiemy, komu mocną nadzieję wierzymy.
Prawda, żeśmy krew, ciało, a wielkie przykłady
     Mamy w Panu i w świętych Jego, gdy zakłady

Męczenniczych widzieli koron, że zemdlone
     Duchy ich aż od Ciebie były posilone,
Tęsknili sobie w biedach, czasem uchodzili
     Przed nimi i od Ciebie zachowani byli.

A zachowajże i nas, nieśmiertelny Boże!
     Boć już ledwo ułomność nasza zdołać może
Tak wielkim nawałnościom, niechaj nie toniemy
     W sądach Twych, niech przyczyną ludziom nie będziemy,

Żeby w lichych osobach naszych Twojej mieli
     Prawdzie urągać, gdyby upad nasz widzieli.
Nam hańba i zelżywość, ale najświętszemu
     Niech cześć i chwała będzie imieniowi Twemu.

Wierzymy, Panie, a Ty zmocni nasze wiarę,
     A cokolwiek cierpimy za wdzięczną ofiarę
Przyjąwszy, w on dzień Syna Twego ostateczny
     Daj tu z Nim uciśnionym dział otrzymać wieczny.

Kędy nasza ojczyzna, skąd się już wygnania
     Więcej nie bać będziemy, gdyż wiele mieszkania
Zbawiciel nam gotuje i tamże rzewliwie
     Łzy z oczu naszych zetrze, a wiecznie szczęśliwie

Wierne swoje do żywych źrzódeł zaprowadzi,
     Które ze wszytkich granic do siebie zgromadzi.
Przydźże, przydź. Panie Jezu, przydź bez omieszkania!
     Ciebie-ć i w późne chwile, i w pierwszy zarania

Głowy nasze podnosząc. Ciebie wyglądamy,
     Z radością wybawienia Twojego czekamy.

http://143.50.26.142/digbib/handschriften/Ms.0800-0999/Ms.0807/slides/164v.jpg i pusto... :?

Panowie i panie otwieram wątek do wklejania łączy do zachowanych a gdzie indziej zaginionych nut.

Dla przykładu ja obecnie szukam zapisanych stron graduału z Grazu. Oto mamy znaną szeroko stronę z linkami do zeskanowanych ksiąg https://gregorien.info/chant/id/989/3/en i tam w punkcie 10 ŹRÓDŁA  jest taki oto napis Graz, Universitätsbibliothek 807 f.  164v   i link. Niestety od roku prowadzi do nikąd. Czy wiadomo wam co się stało z księgą i gdzie jest jej kopia?

Jak przy tym jesteśmy - jak sobie dajecie radę ze Lauda Sion Salvatorem?

Panowie szukam zapisu drugiego głosu
Tutaj bracia kaznodziejowie pięknie to zaśpiewali https://www.youtube.com/watch?v=VjXAgkPYyXo

Widzę że strona spadła. Co się stało z samym stowarzyszeniem? Czy treść ze strony jest gdzieś dostępna?

I dziesięć lat później zaglądam do tego wątku aby znaleźć rzeczy których szukam. Miałem słuszne przeczucie, by założyć ten themat.

Na siedem boleśni NMP. To we wrześniu.

 ??? Kto jest autorem tych melodyj?

Cytat: knrdsk1 w 10-10-2021, 12:38:49
Rozpoczęcie: Veni Creator Spiritus (całość, łac.),
Po zawarciu Małżeństwa: Ps. 127 (Błogosławionyś gdy się boisz Pana);
Intr: Deus Israel;

Ha! Jaki wenikrat, według jakiej melodii 127 psalm i z jakich nut propria?

Nudna.

Cytat: knrdsk1 w 22-08-2021, 14:25:20
Kościół p.w. NMP na Piasku, Wrocław, Msza w Klasycznym Rycie Rzymskim, godz. 9:00, niedziela 22 sierpnia 2021, XIII Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego; C: XIB, m: 1; o: AS; s: KZ, AI, cyw: LT, MSzar., Jan Kie. (Poznań, gościnnie); m: 3;


Adoracja Najśw. Sakramentu (wystawienie w cyborium pod welonem):

Błogosławieństwo Najśw. Sakramentem,

Super! Nareszcie!! Mega!!!

Kościół drewniany w skansenie wsi Lubelskiej. Msza trydencka. 2021 06 27. V niedziela ducha. Msza Exaudi. 1 kantor - PK. Ordinarium XI, Credo III.
Asperges i oracje z LU.
Propria z Gregor und Taube. wraz z neumami sangaleńskimi. Ofertorium z wersami.
I:Exaudi Domine vocem - antyfona w sumie cztery razy, bowiem była jakaś przygoda wśród procesji wejścia i się zatrzymali naprawdę długo.
K:11
G:11
R:Protector
A:Domine in virtute
C:3
O:Benedicam Dominum z V1: Conserva me, Domine, quoniam in te speravi. Ego dixi: Deus meus es tu: Dominus pars haereditatis meae. V2: Notas mihi fecisti Domine vias vitae: adimplebis me laetitia cum vultu tuo. Delectationes in dextera tua usque in finem.
S:11
E:Nieskończona najśliczniejsza 3zwrotki
L:Te decet laus
A:11
Da pacem V: Fiat pax in virtute tua & abundantia in turribus tuis + Da pacem
K:Nieskończona najśliczniejsza 2 kolejne wydrukowane zwrotki aż do końca
C:Unam petii z 3v z ps26, powtór drugiej części.
pC:Kochajmy Pana 3 zwrotki
B:11
Ave maris stella
Litania SPJ
Twemu sercu cześć składamy na melodię z Jarosławia
Stawam na placu

Cytat: Krzysiek w 31-07-2009, 13:55:44

10. Pierwszy dokument papieskiego prawodawstwa odnośnie muzyki pochodzi z roku 95 od papieża św. Klemensa. Zabrania on używania w liturgii świeckiej muzyki i podkreśla, że Kościół jest miejscem na świętą muzykę. Całe późniejsze prawodawstwo to wariacje na ten temat.

Co to za dokument?

Kościół Narodzenia NMP, tak zwany Kościół Przesuwany. Godzina 15:15, 23 maja, Zielone Świątki. Cel:xŁS, dwóch ministrantów, jeden kantor PK, jeden organista DS.

gra organowa
Procesja: Cum rex gloriae + salve festa dies + przez twoje ducha zesłanie = 3 obejścia kościoła. Ze stacjami na SFD.
przed ołtarzem wielkim: Wenikrat (3zwrotki)(śpiewał celebrans) + antyfona Accipite Spiritum (intonował celebrans, kontynuował kantor)
Wers Emitte + oracja Presta... ut SpSan adveniens.

Propria semiologiczne z gregor und taube. Ofertorium z wersem Cantate. Oba alleluja zaśpiewane normalnie, bez tego wielkanocnego wydziwiania. Drugie alleluja klęcząc. Veni sancte rytmizowane na 3. Niestety nie doszło do alterowania :(
Ordinarium wielkanocne. Kyrie z tropem. Gloria anielska. Credo paschalne polskie.
Gra organowa w chwilach cichych modłów.
Na koniec Zwycięzca śmierci.

Wigilia Paschalna 3 kwietnia 2021, Warszawa oraz Łowicz. Całkiem po staremu. W Warszawie śpiewałem z Dawidem oraz z Michałem.

Przed nabożeństwem w Warszawie: Płaczcie anieli - śpiewał Dawid Gospodarek ze Śpiewnika Pelplińskiego.

Exultet - czytany przez celebransa (Warszawa). W Łowiczu śpiewany.

Proroctwa - czytali ministranci i kantorzy. W języku polskim.
Śpiewki - na tonie psalmowym. Bez poświęcenia wody.

Litania do Wszystkich Świętych. Początkowe wezwania po dwa razy ; od imion świętych pojedyńczo. Z nut watykańskich.

Msza Wigilii Paschalnej:
Kyrie Lux et Origo (zaznaczę że dzięki tropom udało się uniknąć przedłużającej się ciszy)
Gloria (Msza VIII)
3x Alleluja + Confitemini Domino + V: Laudate Dominum Warszawa - wg nut z Dijon. Łowicz - wg nut z Watykanu.
Offertorium: Qui mystice immitemur.
Sanctus (Msza I)
Elevatio Dziś Chrystus Król wiecznej chwały. 3 zwrotki.
Libera: Te decet laus.
zamiast agnus - Da pacem domine + fiat pax + gloria
Komunia: Nie zna śmierci Pan żywota.
Pokomunia przy sprzątaniu: Lumen Hilare
Nieszpór: Alleluja + Ps, Vespere autem + Magnificat. Warszawa - wg nut z Dijon. Łowicz - wg nut z Watykanu.
Benedicamus: O filii et filia.

Chwała Bogu! Obawiałem się że u mnie na półce stoi ostatni exemplarz  ::)